Een paar maanden geleden focuste hij zich voor 100 procent op zijn carrière als professioneel basketballer in Europa. Na een onverwacht berichtje vecht hij deze zomer voor een plekje in het Nederlands mannenteam. Shaquille Rombley uit Philipsburg, Sint-Maarten (29) speelt de komende dagen twee oefenwedstrijden in China en is van plan daar met volle teugen van te genieten. “Er komen een paar hele mooie wedstrijden aan en daar heb ik héél veel zin in.”
Beelden bij dit artikel: Robert Verboon
Je bent 29 jaar oud, niet meer nieuw in de game, maar veel fans zullen je nog niet kennen. Stel je even voor!
Ik kom uit Sint-Maarten, van het Nederlandse deel van het eiland. Ik begon met basketballen toen ik 17 of 18 was, op een high school in de Verenigde Staten. Daarna ging ik naar een Junior College voor twee jaar, daarna speelde ik voor Lincoln, een D-2 school. Daarna kwam ik in Duitsland, Oostenrijk, IJsland en Denemarken voor mijn carrière.
Was je vóór je 17e ook al een atleet?
Ik was een volleyballer. Een oom nam me mee naar de VS en liet me een try-out doen voor dat highschool prep team. De coach zag hoe groot mijn handen waren en dacht: ik kan van hem wel een basketballer maken. In het begin moest ik eraan wennen dat je een bal daadwerkelijk moest vangen, haha.
Had je een natuurlijk gevoel voor het spel, denk je?
Dat duurde even, maar ik ging de eerste vier jaar in de zomers bijvoorbeeld niet terug naar huis. Ik was constant bezig om beter te worden.
Was er een specifiek punt waarom basketball veranderde van een leuke sport, naar iets wat een carrière voor je kon zijn?
Ik dacht over basketball en sport als een kans om gewoon te zien wat ik kon, wat het voor me kon doen, hoe ver ik ermee kon komen. Toen er na college een kans voor me kwam om in Europa te spelen, greep ik die aan. Als dat toen niet gelukt was, was ik ook helemaal okay geweest.
De Nederlandse Basketball Bond heeft initiatieven die basketball gebruiken als hulpmiddel om jeugd op de eilanden houvast en doelen te geven. Herken je dat, die kans die de sport biedt?
Zeker! Het geeft je de consistentie om elke dag in de gym te zijn, elke dag met de sport bezig te zijn en daaraan te denken. Dat kan je van de straat houden, en ervoor zorgen dat je niet met ‘andere dingen’ bezig bent. Basketball leert je véél waar je iets aan hebt in de wereld. En het leidt je af van dingen die slechte gewoontes kunnen worden.
Groeit basketball op de eilanden?
Ja, enorm. Toen ik startte was basketball op Sint-Maarten nog echt in de beginfase. Ik voel dat er de komende jaren véél verschillende atleten uit deze regionen zullen komen. We hebben jongens op universiteiten, jongens die 3×3 op niveau spelen… Dat brengt me elke dag een glimlach op mijn gezicht.
Wanneer klopte het nationaal team bij je aan?
Afgelopen mei. De manager van het team stuurde me een berichtje: we hebben een plekje als je zin hebt. Dat kwam uit het niks. Het was een berichtje via Instagram en ik checkte zelfs met mijn teamgenoot Kai Edwards, met wie ik in Denemarken speel: is dit echt?! Hij zei me dat het zo was!
Hoe was je eerste reactie?
Voelde natuurlijk goed, maar ik geloofde het niet helemaal. Ik had niet gedacht dat het ooit zou gebeuren, en dat het dan redelijk uit het niets komt. Dan ben je erg dankbaar.
Waar gingen de eerste gesprekken met coach over?
Hij vroeg me wat ik het team kon bieden. Ik zei hem dat ik snel was, snel wilde spelen en boven de ring wilde spelen. Dat klonk goed voor hem: check – check – check! En defense, daar wil ik altijd invloed mee uitoefenen.
Hoe waren je eerste trainingen?
Op dag één was ik wat vermoeid, ik had weinig geslapen. Maar ik heb de afgelopen vijf jaar in vergelijkbare systemen gespeeld, dus ik hoef me niet veel aan te passen. Alleen het verdedigen van de ball screens, dat gaat wat anders. Maar dat zijn nuances en details.
Hoe verwelkomde het team jou?
Met open armen! Ik heb niks negatiefs gezien: de vibes zijn nice en iedereen heeft een lach voor me. Ik voel de competitie onderling totaal niet, ook al vechten we om een plaats in het team. We willen allemaal gewoon spelen. Dat is enorm positief.
En voor jou specifiek: voelt dit als de start van iets groters?
Ik geniet gewoon van het moment. Wat daar ook uit gaat komen, dat gaat eruit komen. Ik ben heel dankbaar voor dit moment, probeer in het nu te leven en maak me geen zorgen over wat hierna komt. Er komen een paar hele mooie wedstrijden aan en daar heb ik héél veel zin in.
