Er is een einde gekomen aan bijna 10 jaar van absolute dominantie van het Nederlandse vrouwenteam rolstoelbasketbal. Na negen WK-, EK- en Paralympische titels op rij miste het team op het WK in Ottawa de finale. Na een verloren halve finale herpakte Nederland zich knap en versloeg de Britten in de strijd om brons. Basketball.nl checkte in met coach Joost van Rangelrooij en speelster Bo Kramer en wat doorklinkt is trots.
Tekst: Luc Reuvers, beeld: IWBF.org
De rolstoelbasketbalsters schudden in de kwartfinale Spanje van zich af. Jitske Visser schoot met scherp het verschil op het scorebord. Halverwege (36-17) was de halve finale in zicht en bij 75-38 een feit. In de halve finale wachtte het nog ongeslagen Canada, dat in de laatste poule-wedstrijd Groot-Brittannië na twee overtimes versloeg. Het eerste kwart schoot Canada 30-18, maar bij rust (42-40) is de strijd volledig open. Bij 74-72 is het buigen of barsten. Het schot van Oranje viel vanaf dan niet meer: weg finale.
Bo Kramer over het gevoel in de ploeg: ,,Dat was even heel boos zijn met z’n allen. Ik denk dat daar even de ruimte voor geweest is. We hebben veel met elkaar gepraat. En uiteindelijk is het ook gewoon: meiden, de knoppen moeten om.”
De strijd om brons nam Oranje het initiatief tegen de Britten: 36-32 bij rust. Vanaf 44-46 finisht Nederland ijzersterk met 63-50. Ook brons is goed voor een flinke emotionele ontlading. Kramer stapt straks met gemengde gevoelens in het vliegtuig. ,,Ik ben nu heel erg trots dat we gewonnen hebben. Natuurlijk is het een klein beetje een nare, zure nasmaak, want ik was het allerliefst met een gouden medaille om mijn nek naar huis gegaan.” Oranje groeide naar elkaar toe. ,,Ik denk ook dat het heel erg fijn is dat we toch zoveel dichter bij elkaar stonden.”
Zo eindigt het WK mooi voor Oranje, maar niet als gewenst. Coach Joost van Rangelrooij: ,,We willen natuurlijk een andere kleur.” Het is niet alles Goud wat er blinkt, zeker niet na de Canada-klap. ,,We hebben twee keer bij elkaar gezeten gisteren. Eén keer om het verlies te verwerken. En één keer om vooruit te kijken. Ik denk dat we dat goed gedaan hebben.”
De concurrentie aan de top van het vrouwen rolstoelbasketbal is gigantisch.
,,Het is een gemiste kans, maar ik ben ook wel gewoon trots”, aldus Kramer. ,,We moeten niet vergeten dat we hier met een hele andere ploeg zijn dan dat we in Parijs waren. En dat betekent dat we gedeeltelijk opnieuw bouwen, er moeten jonge meiden ingepast worden. Dus het is een hele andere situatie.”
,,Je kan niet altijd blindelings zeggen we gaan goud winnen. Ik ben vooral heel erg trots op die meiden. We wilden ons beste basketball laten zien. En ik ben op trots op mezelf dat we zo rustig zijn gebleven zijn en wij ons hebben gefocust op onszelf.”
