Elk jaar vertrekken er flink wat Nederlandse atleten naar Amerika om daar hun basketbaldroom na te jagen. Eén van de jongens die komend jaar een mooie stap maken is Endurance (Endi) Aiyamenkhue. Het letterlijk enorme talent (hij is 2.09 meter lang) verruilt Ulm in Duitsland voor de universiteit van Arizona.
Twee jaar geleden spraken wij elkaar toen je meedeed bij Basketball Without Borders. Wat is er sindsdien veranderd?
“Eigenlijk ben ik nog steeds lerende. Ik speel nu vier jaar, dus het is allemaal nog vrij nieuw voor me. Maar sinds het begin ben ik gewoon blijven werken. Ik heb goede mensen om me heen, zoals trainer Jard Scbuit, die me altijd helpt. Ik denk dat het vooral head down, and keep working is geweest.”
Jard zag vroeg potentie in jou. Wat zegt hij nu tegen je?
“Haha, hij zegt vooral dat ik nog alles moet leren. Natuurlijk ziet hij dat ik stappen maak, maar hij is nooit tevreden. Dat is ook zijn kracht: hij is altijd eerlijk. Hij zegt precies waar het op staat en daardoor neem je het serieus.”
Hij heeft een ding waarbij hij zijn atleten echt heel lang blijft verslaan in een één-tegen-één. Kun je hem hebben?
“De laatste keer dat we speelden was volgens mij twee jaar geleden. Toen had hij me nog… maar misschien nu niet meer. Ik hoop het snel te proberen!”
Je ontwikkeling in Duitsland gaat ook snel. Hoe gaat het daar?
“Goed. Ik speel natuurlijk bij de jeugd maar dit seizoen mocht ik veel meetrainen met het eerste team en zat ik ook een paar keer bij de selectie. Dat helpt enorm. Bij het eerste team leer je van ervaren spelers die uit college of zelfs de Summer League komen. In het tweede team krijg ik juist meer ruimte om mijn eigen spel te ontwikkelen en dingen uit te proberen. Die combinatie werkt heel goed voor mij.”
Amerika was altijd al het doel. Waarom werd het uiteindelijk Arizona?
“Ik heb natuurlijk gekeken naar jongens als Dwayne Aristode, die daar heeft gespeeld. Ik heb met hem getraind en volg zijn pad ook. Daarnaast keek ik naar wedstrijden van Arizona en zag ik mezelf echt in hun systeem. Ze spelen veel via de bigs en vaak ook met twee grote mannen. Dat past bij mij.”
Dat gevoel was dus doorslaggevend?
“Ja. Tijdens visits lijkt alles mooi, dat hoort erbij. Maar uiteindelijk kijk ik vooral naar het basketbal en naar hoe een programma echt speelt. Als ik mezelf niet terugzie in een systeem, dan zou ik daar niet voor kiezen. Bij Arizona voelde dat gewoon goed.”
Ze zien jou niet alleen als traditionele center, toch?
“Nee, meer als een power forward/center-combinatie. Daar wil ik ook naartoe groeien. Jard stimuleert me daarin. Niet alleen een ‘lopende big’ zijn, maar veelzijdiger worden. Omdat ik relatief laat ben begonnen, denk ik dat ik nog veel kanten op kan.”
Je agenda zit ondertussen behoorlijk vol.
“Ja, zeker. Ik speel met de U19, het tweede team en train dus vaak mee met het eerste. Nu hebben we nog finales en de Top Four in Duitsland. Maar ik neem alles mee. Elke ervaring helpt.”
Hoe kijk je naar de toekomst? Durf je al aan de NBA te denken?
“Natuurlijk. Dat is de droom. Je ziet jongens die ook met Jard hebben gewerkt en uiteindelijk de NBA of EuroLeague halen. Als je dat van dichtbij meemaakt, voelt het ineens realistischer. Ik wil zeker de volgende zijn.”
Je hebt inmiddels ongetwijfeld jonge spelers die naar jou opkijken en denken: dit wil ik ook. Hoe voelt dat?
“Dat vind ik mooi. Mensen vragen hoe ze beter kunnen worden of hoe ze hetzelfde pad kunnen volgen. Dat is eigenlijk ook waarom ik met basketbal begon: ik wilde mensen inspireren. Ik wilde vroeger zelfs leraar worden, juist vanwege die voorbeeldrol. Dat ik nu langzaam zelf een rolmodel word, betekent veel voor me.”
Welke tip zou jij jonge spelers meegeven?
“Heb Zelfvertrouwen. Als jij niet in jezelf gelooft, wie gaat het dan doen? Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik heb geleerd.”
Beelden bij dit artikel via FIBA.basketball
