Afgelopen zondag 4 januari vond de derde editie plaats van wat voortaan de ‘Randy Wiel Memorial’ heet: Een basketbaltoernooi waarop deelnemers en toeschouwers vieren dat ze elkaar nú nog kunnen zien en omarmen. Precies wat oud-international en initiatiefnemer Henk Pieterse voor ogen had.
“De laatste jaren ben ik veel basketbalvrienden verloren,” vertelt Pieterse. “Maurice Govers, Appie van der Ark, Randy Wiel… het ging maar door. Bij een begrafenis hoorde ik iemand zeggen: we zien je bij de volgende. Dat wil ik niet. Ik wil van het leven genieten, mensen eren en bij elkaar zijn terwijl je leeft.”
Uit die gedachte ontstond drie jaar geleden het idee voor wat nu de Randy Wiel Memorial is. Wiel overleed vorig jaar, de keuze het toernooi naar hem te vernoemen is dus recent. Klein begonnen, maar voor het derde jaar gedragen door enorme goodwill. “Ik ben maar alleen, maar als de intentie goed is kun je in no time heel veel bereiken,” zegt Pieterse. De eerste editie, op de eerste zondag van het nieuwe jaar, telde zeven teams. Niet om te winnen, maar om samen te spelen.
Bijzonder evenwicht
Dat uitgangspunt is nog steeds de kern. Lokale teams spelen zij aan zij met oud-eredivisiespelers en ex-internationals. “Ik weet nog dat ik vroeger voor een eredivisiewedstrijd wat stond te schieten en opkeek naar de grote jongens. Ik wilde daarbij horen,” zegt Pieterse. “Nu wilde ik dat iedereen dat gevoel kan ervaren. Dat je ineens tegen iemand speelt waar je vroeger tegenop keek.”
Omdat de meeste deelnemers inmiddels wat ouder zijn, ontstaat er een bijzonder evenwicht. “Ze lopen wat langzamer, zijn minder atletisch, maar slimmer. Het niveau komt dicht bij elkaar. En dan zie je wat er gebeurt: iedereen is verbonden door de liefde voor de sport.”
Tijdens deze derde editie werden maar liefst 45 wedstrijden van twaalf minuten gespeeld. “En als je niet speelde, stond je te kletsen,” lacht Pieterse. “Ik had een regel. Bij binnenkomst gaf je niet iedereen zomaar een handdruk. Iedereen krijgt een hug, een knuffel. Er groeit echt iets.”
Trip down memory lane
Ook dit jaar werd er stilgestaan bij de overleden basketballers, met een minuut stilte voor onder anderen naamgever Randy Wiel. Tegelijk was er ruimte voor plezier, verhalen en spektakel, zoals bij de driepunterwedstrijd. De sfeer trok meer dan 150 basketballiefhebbers naar de hal.
Bob van Oosterhout, die het evenement al drie jaar volgt, ziet dat het initiatief nu al is uitgegroeid tot een belangrijk moment op de kalender. “Dit is een traditie,” schreef hij na afloop. “Een trip down memory lane, met veel positieve energie. En juist om mensen te gedenken én verbinding te blijven houden over de as van basketball, is het goed dit evenement jaarlijks te organiseren en nog veel impactvoller te maken.” Volgens Pieterse wil Van Oosterhout meedenken over het in stand houden en uitbreiden van het herdenkingstoernooi.
Kracht van positiviteit
De positiviteit is volgens Pieterse de sleutel. “Het is ongelooflijk hoeveel kracht dat geeft. Scheidsrechters die 45 wedstrijden gratis fluiten, sponsors die zich spontaan aansluiten, alleen maar mensen die iets willen bijdragen. Dat verandert alles.”
De Randy Wiel Memorial laat zien wat basketbal kan zijn buiten de competitie. Vrijuit spelen, publiek langs de kant, oude rivalen die vrienden worden. Pieterse durft te dromen van iets dat uitgroeit tot wat de Haarlemse basketbalweek ooit was. “Je speelde vroeger alleen tegen elkaar,” zegt Pieterse. “Op zo’n toernooi kom je elkaar op een andere manier tegen. Je bouwt vriendschappen op, want je hebt één gezamenlijk liefde. Dat is die sport. En dan is iedereen gelijk.”
